ابن هند القرشى البسايى ، در همهء علوم به مثابتى عظيم بود ( كه ) مشكل حقايق و دقايق در ميان عارفان او بيان كردى . حكمت و معرفت به دو غالب بود . مزدور شيخ ابو الحسين مزيّن بود . از مكّه به زيارت وى آمدى . در حرم ، در صفاء عبادت سخن گفت . بسماع كلامش طاوسان حرم رقص كردند . باب فتوّت و شيخ مروّت و زبان اهل معرفت و روشن رو در محبّت ، بندار بن الحسن الشيرازى ، در سخا و نيل و كمال علم و جمال خلق و خلق عديم المثل بود . او را تصانيف بود . تفسير بندار معروفست . صاحب آيات و كرامات بود . صحبت جعفر حذّاء و شبلى يافته بود ، در ارجان « 9 » نشستى . تربتش آنجاست . شنيدم كه حاسدى قصد او كرد تا او را بكشد ، صادقى خبر ( ب ) شيخ داد ، گفت « دستورى ده تا بروم و او را در راه بكشم . » شيخ گفت « كفاية اللّه خير و احسن » . روز ديگر خبر رسيد كه آن مطرود در راه شيرى به او رسيد ، و او را از هم بدريد و بخورد . ( 66 ) غالب وجد و صافى مجد ، ابو سهل البيضاوى ، در مستى چهل روز پيش ابو جعفر حذّاء بر طرف صفّه نشسته بود . در وجد از اكل و شرب غايب . على ديلمى گويد كه شيوخ بيضا از براى شيخ ابى عبد اللّه دعوتى ساخته بودند . ابو سهل چون و الهى مستى « 17 » غايبى در مطبخ رفت ، و دست در ديگ گرم مىكرد و گوشت برمىآورد و مىخورد ، چنان كه ديگى عظيم از گوشت خالى گردانيد . مطبخى جماعت را ازين حال اعلام كرد ، چه من هيچ نمىيارم گفت . شيخ ابو عبد اللّه - قدّس سرّه - برخاست ، و در مطبخ رفت ، و بازوى او

--> ( 9 ) ارجان : آرجان SM ( 17 ) مستى : مست SM